Mijn wandelschoenen
Mijn wandelschoenen.
Drie jaar lang stapte ik met deze schoenen door mijn leven.
Ze brachten mij in het eerste jaar op de meest bijzondere plekken waar ik heel warme herinneringen aan heb. Ze klauterde over mooie bergen en liepen over prachtige vergezichten. Mooie en dierbare herinneringen, niet wetende welke tocht er nog voor me lag.
Als deze schoenen konden vertellen dan vertelden ze hoe intens de tocht was die ze met mij liepen. De routes van verdriet, stilte maar ook wanhoop en uitzichtloosheid. Van intense boosheid en verslagenheid, van onbegrip en compleet alleen.Ze spraken over de momenten dat deze schoenen veranderden in dansschoenen. Het ritme van de muziek toverde een glimlach op mijn gezicht. Het tempo verhoogde en benen werkte hard.
Ze droegen mij in de stappen die gezet werden, in de regen van het leven.
Als deze weg, waarop de schoenen liepen, kon praten dan vertelde hij een rauw maar eerlijk verhaal over het verlies van zoveel meer. Het verlies van relatie, van mijn man maar ook van mijn gezin. Van de wereld om mij heen. Mijn dromen, wensen en doelen, van dat waar ik altijd in geloofde; de liefde.
Het verhaal gaat over het verliezen van mezelf.
Het is tijd voor nieuwe schoenen. Ik voel het….
Onwennig maar met veel liefde zette ik afgelopen week de eerste stappen, met mijn nieuwe schoenen. Op weg naar, wetend waar ik van vandaan kom, maar vooruitkijkend naar wat gaat komen. Mijzelf opnieuw gevonden en dichterbij dan ooit.
En mijn oude wandelschoenen? Die staan op de plank, als herinnering aan dat wat ze hebben gedragen en me hebben leren vinden.